Archive for mindoro

Paraiso: Sa Kabila ng Malagim na Pagsabog

Posted in Ang Ganda ng Pilipinas with tags , , , , , , on September 6, 2009 by BatangMangyan

noong isang buwan lamang ay napabalita na ipapasara na ang mt. pinatubo para sa mga trekker (lokal o banyaga) dahil sa pagkasawi ng 2 french tourists at 9 na pinoy at ilan pang nawawala, matapos nilang akyatin ang bundok.  ano nga bang meron sa tuktok ng bundok?

natatandaan ko noong 1991, isang malagim na pagsabog ang naganap sa mt. pinatubo at libu-libong buhay ang napawi, maraming pamilya ang nawalan ng tirahan at kabuhayan.  halos nagmistulang disyerto ang lalawigan ng zambales, tarlac, pampanga at ilan pang kalapit na probinsya sa dulot nitong lahar na halos umabot pa sa mindoro ang abo noong kasalukuyang sumasabog ang bulkan.   makalipas ang halos isang dekada, napabalita na isa nang tourist attraction ang mt. pinatubo.  una ko itong nabasa sa mabuhay magazine, at binalak ko, na kung may pagkakataon ay aakyatin ko ang bundok.

isang kaopisina ang nagyaya sa akin para umakyat sa mt. pinatubo, at maswerte ang batangmangyan at nabigyan ng pagkakataon na makasama sa adventure na ito.

ikalawa ng madaling araw nang umalis ang bus sa cubao patungong capas, tarlac.  pagdating sa capas sa ganap na ika-5 ng umaga, ay sumakay kami ng jeep patungong sta. juliana, na kung saan magsisimula ang pinatubo adventure.  kinailangan namin na makarating sa lugar bago mag-ikapito, bago pa magsimula ang “balikatan exercises ng mga US military” na kasalukuyang ginaganap noon sa sta. juliana.4X4 4X4

  

 

 

 

kasama namin ang dalawang local guides, ito ang aming sinakyan nang halos isang oras para marating ang simula ng paglalakad (simula pa lang pala, akala ko doon na). gabundok na agos ng lahardalawang oras at kalahati na paglalakad sa tubig, bato, buhangin, abo – bago namin marating ang mt. pinatubo.  sumasakit na ang likod ko, ang binti at paa sa sobrang tagal ng paglalakad, at halos ayoko ng ituloy sa sobrang pagkainip at pagod.   naaliw lang talaga ako sa kasama naming guide, kasi nasasagot nya ang lahat ng tanong ko, kahit wala na itong kinalaman sa mt. pinatubo (kakulet ng batangmangyan eh).pagod na pero ngiti pa rinnakisama naman ang panahon kasi hindi naman masyadong sumikat ang araw noon.   kaya sinamantala ko na rin ang paliligo sa bawat tubig na madaanan YAHOO.sarap maligomag-aalas onse na ng marating namin ang paanan ng bundok. TARAGIS! taragis ang nasabi ko sa guide, kasi paanan pa lang pala ‘yon.  May aakyatin pa pala kami para marating ng tuluyan ang bunganga ng bulkan.  Sa pananabik na malaman kung anong meron sa itaas, nagmadali na ang grupo sa pag-akyat sa makitid at madamong daan pakyat ng bundok.paanan ng bundokmga kalahating oras din ang aming inakyat — TARAGIS ULIT.  ito ang tumambad sa mga mata ng batangmangyan..isang paraiso wala akong nasabi kundi – OMG – haha.  nawala ang pagod, sakit ng paa, gutom – sa pagkamangha sa aking nakita.   putek, hindi ko pa pala narating ang crater ng bulkan.  kailangan pang bumaba para maramdaman ang lamig ng tubig sa bunganga ng bulkan.  mga sampung minuto pa na lakad pababa at narating namin ang maladalampasigan na bunganga ng bulkan.paraiso sa bundok ng pinatubosyempre, walang sinayang na oras ang batangmangyan, ligo agad, pero teka, sobrang lalim, wala akong makapa na lupa, haha, floating ang katapat, buti na lang marunong ako lumutang. wow pinatubo!isang oras din ang inilagi namin sa bunganga ng bulkan, inilatag namin ang dalang tent, nagpahinga, at iginayak ang dala-dalang mga pagkain at sandaling nagsalu-salo.  syempre may adobo, sardinas, tinapay, kanin, sisig. at nagulat ang lahat – ang dala ng batangmangyan ay dalawang lata ng SPAM LIGHT 50% less salt – hahaha. taragis.  matapos kumain at magpahinga, ay kinailangan na namin lisanin ang bunganga ng bulkan.   kailangan namin marating ang sta. juliana bago mag ikalima ng hapon bago magsara ang gate ng kampo ng balikatan. 4X4=16masasabi ko na sa kabila ng malagim na pagsabog ay isa na ngayong paraiso ang tuktok ng mt. pinatubo.    ang pinatubo adventure ng batangmangyan ay isa sa pinakanatatanging karanasan na mananatiling buhay sa kanyang ala-ala at isang patunay lamang ito ng katatagan, lakas at tibay ng loob, tiyaga, at hindi pagsuko sa anumang hirap at pagod marating lang ang tuktok ng tagumpay.

Tara, byahe na —  sasamahan ko kayong tuklasin ang ganda ng Mt. Pinatubo.

“Never stop exploring!”

Advertisements

Impake na!

Posted in Ang Ganda ng Pilipinas with tags , , , , , , , on August 14, 2009 by BatangMangyan

Cool— astig naman nang nakaisip na kalkalin ang laman ng bag ng may bag haha. sakto naman, kakabalik ko lang from a 2-day trip to Cagayan de Oro.  heto na ang laman ng bag ng batang mangyan, medyo nakakahiya naman yata but am doing this just for fun, napag-utusan lang ni pareng bon, baka di n’ya na ako padaanin sa MRT “bonistation” pag ‘di ko pinagbigyan ang kahilingan – haha! salamat pala sa pag-tag sa batang mangyan 🙂

laman ng bag 006ito ang bag na ginamit ko kahapon – mahilig ako sa black.  aside from my clothes (good for 2 days syempre, putek, di ko na pinakita kasi marurumi na) ito na nga ang iba pang laman ng bag ko:  pocket prayer– astig! pang-alis ng kabog ng dibdib while on board until maka-land hahaha.  kidding aside, sa lahat ng trip ko, i always bring this small prayer book which I got from Manaoag. laman ng bag ‘di ko man nababasa madalas, pero palagi ko kasama sa byahe!  marami nang narating ‘to, haha!  touchscreen SUDOKU– pampalipas oras lalo na sa eroplano tsaka pampaantok din! try n’yo!  swiss knife–  ‘di ko ito dapat dala kasi bawal ‘to sa carry-on bag, pero this time nailusot ko, hahaha.  hindi kasi nakatingin sa monitor ‘yong security when i went thru the x-ray, noong pauwi naman, sira ang x-ray machine sa Cagayan de Oro airport, tapos hindi naman nakapa, buti na lang, hassle pa sana ‘to, ayos!  though you can check it in naman kahit yun lang knife, nagawa ko na dati hahaha astig, kasama s’ya ng mga baril! body spray – syempre para palaging mabango!  bio-flu & ponstan SF– just in case, laging handa lang. hand sanitizer– wala lang, uso eh. hahaha. shades– nasanay na kasi ako, isa pa too early ang flight eh mataas ang araw paglabas ng plane, putek ang eye bag hahaha!

laman ng bagslipperssuot pagpunta sa Jollibee (breakfast, lunch, snack, dinner), tsaka oftentimes i  travel on slippers para walang hassle sa airport. toiletries– toothpaste, toothbrush, deodorant, mouthwash, cotton buds – walang bath soap and shampoo, sa area na kasi ako bumibili para sakto lang. i put them together in a zip-plastic bag, space-saver din kaysa ilagay ko pa sa isang bag, tsaka required din kasi na dapat nasa plastic lahat ng liquids! pang-workouti follow rules haha!  laundry bags– courtesy of linden suites (inuwi ko syempre, libre!)  short length tubes plus guide para ‘di ako maka-skip ng workout hahaha, sayang ang oras.  wala naman ako makakasama gumimik kaya workout na lang. pang-swimmingboardshorts & swimming trunks– ito kahit kelan palagi kong dala talaga, kasi mahilig ako sa swimming, kung may oras lang din kahit sa ilog, dagat, batis, pool, canal, ayos lang basta makaligo. pero ‘di ko nagamit this time kasi sa city lang ako, wala naman pool sa hotel na tinambayan ko, kaya ayan, ayos na ayos pa sila haha! back to drawer!

pampabigatnetbook– kasama ang charger (na pampabigat sabi ni bon), mouse at 3 pen/flash/USB/etc. drives, but i call it pen drive, conio ang arrive hahaha, pangmangyan.   kelangan ko to dalhin kasi work ang ipinunta ko doon at hindi pasyal – i wish!  signpen– pang sign syempre hahaha, putek!  celfone charger– pwede naman sanang  wala kasi 2 days lang naman, pero nandayan na kasi lagi yan kasama ng mga cables kaya kasama pa rin. plane ticket– ito pinakamahalaga kasi kung wala ‘to wala lahat saysay ang laman ng bag ko.

laman ng bag 012wala na!  travel light lang ako palagi. maliban sa ayaw ko magbuhat ng mabibigat, limited din kasi ang baggage allowance sa plane, 7 kilos lang kung carry-on, ayaw ko naman check-in kasi sayang naman ang bag ko. tsaka matagal pa maghintay.  at higit sa lahat, ayoko ko rin naman mag-uwi ng sangdamukal na laundry, mahirap maglaba!  kaya heto, umabot lang sa 4.7 kilos ang lahat ng dala ko for 2 days. ayos na ‘di ba?  o san ka pa, byahe na! pwede ko pahiram bag ko, huwag lang kasama laman, walang problema basta kunin nyo lang dito sa bahay, anytime!  

Tara na! Impake na! Byahe na!

“If you want all the comforts of home, stay there!”

Unang Byahe

Posted in Ang Ganda ng Pilipinas with tags , , , , , , , on August 2, 2009 by BatangMangyan

Syempre pa, Mindoro ang unang byahe.   Nakakalungkot isipin na sa dinami-dami ko ng napuntahang lugar, minsan din akong naging dayuhan sa sariling probinsya.  16 years ako namalagi sa Mindoro, pero di ko pa naikot ang isla ng Mindoro.  Maliban sa mahirap na buhay noon, kinailangan ko kasi pumunta sa Maynila para magpatuloy sa kolehiyo.

Ano nga bang meron ang Mindoro (maliban sa mga mangyan).   Bata pa lang ako naririnig ko na ang Puerto Galera, nasa Mindoro pala ang isa sa pinakamagandang tourist destinations sa Pilipinas.   Nasa college na ako noon nang nagkaroon ng pagkakataon na mapuntahan ang Puerto Galera.    puerto-galera‘Di man gaanong maputi ang buhangin sa beach kung ikukumpara sa boracay, pero naiiba din naman ang taglay na ganda ng Puerto Galera – malinis na tubig-dagat, sangdamukal na makukulay na ibat-ibang klase ng isda, mga buhay na corals – ilan lamang ito sa mga patunay na may natatanging ganda ang isla.    Tara balikan natin ang White Beach at ang isla ng La Laguna.

Marami ng pagbabago at pag-unlad ang Mindoro simula noong umalis ako.  May Jollibee na din, lately kasi naging indikasyon na ng progress ang Jollibee.    Sa ngayon, kung gusto mong pumunta sa Boracay sa mas murang gastos, may access na din sa Mindoro (goodbye Puerto Galera, welcome Boracay).    Simula nang nagkaroon ng access sa Mindoro patungong Panay Island, libu-libong turista at mga negosyante ang dumadagsa sa Mindoro araw-araw.  Tuwing umuuwi ako, mahigit sa 20 malalaking bus na puno ng pasahero ang nakakasabay ko sa pier ng Batangas, lahat ay isasakay sa barko, itatawid sa Mindoro, at tutuloy lahat sa Aklan at Iloilo.   Nakakatuwang isipin na may malaking naitutulong ang isla ng Mindoro sa pagpapaunlad ng lokal na ekonomiya ng mga kalapit probinsya sa Visayas.    Tara na, punta na sa Boracay, pero daan sa Mindoro (pwedeng-pwede stop-over sa bahay namin, libre! san ka pa?)

Masarap manirahan sa probinsya.  Simpleng buhay, simpleng mga tao.  Hindi ka magmamadali, walang trapik, walang holdap, walang baha (wala din gimik sa gabi, sorry na lang sa mahilig gumimik).   Hindi kumplikado ang buhay.   Huwag natin iwanan tuluyan ang ating mga probinsya.   Saan man tayo ngayon – Maynila, ibang bansa man, huwag sana tayo makakalimot sa ating pinanggalingang bayan.   Hindi man tayo bumalik para manirahan muli, magbakasyon lang, ayos na.  Sigurado ako, maraming pagbabago.   Huwag sana tayong maging dayuhan sa ating sariling bayan.    Magbalik probinsya! Tara na!

“All roads lead to possibility.  Wherever the path takes you — enjoy it.”